Het notariaat krabbelt op. Nu de economie doordendert en de huizenmarkt zwaar overspannen raakt is de jacht op ervaren notarissen en kandidaat-notarissen (kano’s) geopend. Op dezelfde mensen die nog niet zo heel lang geleden duimendraaiend uit het raam staarden. 

De klant merkt er nog niet zoveel van, meldt de Koninklijke Notariële Beroepsorganisatie. De bestaande kandidaat-notarissen moeten gewoon harder werken en in de tarieven is de grotere vraag naar notariële diensten nog niet terug te zien.

Automatisering zal er ongetwijfeld aan bijdragen dat ook in het notariaat minder mensen meer werk kunnen verzetten. En dan hebben we het over geavanceerdere systemen dan de  vervang-zoekfunctie in Word. Er is immers al geruime tijd software op de markt die het repetitieve deel van het werk van juristen overbodig maakt.

Softwareontwikkelaars bespeuren een tweedeling in het notariaat. Kantoren die kiezen voor de traditionele aanpak, het produceren van akten voor vaste prijzen. Andere werken steeds meer als advocaten, op basis van uurtje-factuurtje. Ook zijn offertes op te vragen, al is het dan uitkijken dat er geen appels met peren worden vergeleken.

Tot enkele jaren geleden hadden we in ons dorp aan het marktplein zo’n notaris van de oude stempel, die met cerebrale plichtplegingen een cruciale fase in iemands leven wettelijk bekrachtigde. Met een pennenstreek, in een toen al naar vervlogen tijden geurende ambiance van onder wetboeken zuchtend eikenhout, achter een boenwas uitwasemend notenhouten bureau, met een vermoeden van zeggellak en ganzenveer.

Aan de rand van onze provincieplaats tussen Breda en Roosendaal verleent nu een robuust, in gitzwarte steen gegoten kantoorpand onderdak aan hedendaagse notarissen. Wij laten ons niet kisten, roept de intimiderende architectuur de argeloze passant na. De door een medewerker van dit kantoor ter controle per e-mail toegezonden akte stond bol van de fouten. Er was naar hartenlust gekopieerd uit andere akten, zonder de moeite te nemen de foutief vermelde activiteiten en namen daaruit te vervangzoeken. Daarmee een wantrouwen bevestigend dat al langer sluimerde aangaande het nobele notariaat.

Na per e-mail gewezen te hebben op de fouten, gebeurde er niets. Zes weken later een nieuwe akte in de inbox. Geen woord over het aanvankelijke geklieder. Wel de instructie om ons dan en dan te melden voor ondertekening. Plus de verzekering dat als bijgevoegde ongespecificeerde factuur ter grootte van het minimumjeugdloon niet voor die datum was voldaan, het hele juridische feest geen doorgang kon vinden. De notaris zelf bleek een aardige kerel, met minzame humor en milde ironie. Hij heeft van het voortraject waarschijnlijk niets geweten. Tot nu.

 

Ton Boender – Redacteur Working Progress

Delen:



x

Meld je aan voor de maandelijkse nieuwsbrief

Blijf up-to-date met het laatste nieuws over de inzet van expertise. Vul hier uw e-mailadres in.