Ook in deze bescheiden aantrekkende economie is het aantrekkelijk voor werkgevers om meer flexibiliteit in te bouwen. Zo kunnen ze makkelijk meebewegen met de marktomstandigheden. Op zich is flexibilisering van arbeid een probaat middel voor piek en ziek, als verlengde proeftijd of voor de inhuur van specifieke vakkennis. Maar er zijn wel degelijk grenzen aan flexibilisering. Behoud van een kritische massa aan eigen medewerkers is van belang, stellen arbeidseconomen.

Als flex wordt ingezet als kostenbesparingsstrategie, ook wel churning genoemd, dan zal dat als een boemerang terugkaatsen, stelt arbeidseconoom Ronald Dekker. Want, if you pay peanuts, you get monkeys. Wanneer je medewerkers slecht betaalt en geen enkel perspectief biedt op betere arbeidsvoorwaarden binnen het bedrijf, zullen zij minder productief zijn. En dat is juist slecht voor de concurrentiepositie van het bedrijf. Vergelijk het met een voetbalteam. Als je een relatief groot deel daarvan niet mee laat doen met trainingen en medezeggenschap, dan win je geen enkele wedstrijd meer. Daar waar krapte heerst aan gespecialiseerde medewerkers, maken werkgevers zich zorgen over de beschikbaarheid daarvan. Zo proberen bijvoorbeeld grote ICT-dienstverleners specialisten de eigen organisatie in te trekken door bijvoorbeeld zzp’ers te laten deelnemen in het pensioenfonds.

Vakmanschap

Ook in de bouwsector klinken waarschuwende woorden als het gaat om de ongebreidelde inzet van zelfstandigen. Er lijkt zich zelfs een kentering af te tekenen. Driekwart van de bedrijven prefereert een kern van medewerkers in vaste dienst met daaromheen een flexibele schil. Bijna twee derde van de ondernemers maakt zich grote zorgen om de continuïteit van het vakmanschap in de bouw. De meeste aannemers geven aan zich in te willen zetten voor het behoud van expertise, bij voorkeur samen met gemeenten, provincies en opleidingsbedrijven, zoals dat nu al in de techniek en industrie gebeurt.

Creativiteit

Bedrijven bezuinigen, overheden hebben krimptaakstellingen. Dat veroorzaakt een nieuwe dynamiek als het gaat om externe inhuur in het algemeen en het inhuren van externe opleiders in het bijzonder. Niet inhuren, maar zelf doen. Dat zou een voor de hand liggend devies zijn om op opleidingskosten te besparen. Bovendien krijgen dan de eigen, ervaren medewerkers de nobele taak om expertise over te dragen op doorgaans jongere collega’s. Daar zitten wel een paar haken en ogen aan. Crisis dwingt weliswaar tot creativiteit, maar niet iedere ervaren werknemer is automatisch een goed docent. Dit nog afgezien van de vraag of er tijd beschikbaar is om zelf op te leiden, want de crisis doet ook een beroep op hogere productiviteit. Daar komt bij dat Nederland diplomaland bij uitstek is.

Delen:



x

Meld je aan voor de maandelijkse nieuwsbrief

Blijf up-to-date met het laatste nieuws over de inzet van expertise. Vul hier uw e-mailadres in.