Daar sta je dan als Young Professional. Klaar om niet alleen Nederland, maar de wereld te bestormen en verschillende banen en interesses te combineren. Samen met mensen die vergelijkbare ambities hebben, in werkgeluk wel te verstaan. Je bent tenslotte een happyholic, met eerder behoefte aan een coach dan aan een baas. Je droomt misschien wel van een internationale carrière. Nederland is klein. Plaats- en tijdonafhankelijk werken was nog nooit zo gemakkelijk.

Je ouders bespreken ondertussen uitgebreid met Rotaryvriendjes of op het sportveld hoe lui, slecht opgeleid en veeleisend de nieuwe generatie is, nou ja iedereen behalve hun eigen kind dan. Dat heeft wel een beetje doorzettingsvermogen. ‘En, je zoon al een vaste baan?’. Toch belangrijk. Voor huis, hypotheek en als je het ‘een beetje goed gaat doen’ misschien wel een boot.

Snappen dat de wereld verandert

Het ironische is dat die vaders en moeders, of althans die generatie, nu zelf aan het hoofd staan van bedrijven die zich door digitalisering, robotisering en ook recente ‘crisiservaring’ steeds meer op de kern van hun business concentreren. En daarom zeer kritisch zijn over welke werknemers wel en niet fulltime nodig zijn. De behoefte aan flexibiliteit is de afgelopen tijd flink toegenomen. Dan is het voor die bestuurders wel handig als de werknemers zich daar dan ook een beetje op aan willen passen en niet allemaal dat fulltime contract voor onbepaalde tijd eisen. Zij moeten toch ook snappen dat de wereld verandert?

Verandering als enige constante

Het is niet nieuw dat generaties botsen. Of het nu in de familiekring, op het werk of op macroniveau in de samenleving is, overal waar verschillende generaties met elkaar omgaan roept dat gevoelens op van eigenbelang én altruïsme, verontwaardiging én begrip, haat én liefde, onafhankelijkheid én interdependentie, en dat dikwijls tegelijkertijd. Toch denk ik dat er een onnodig grote kloof bestaat tussen de generatie die eraan moet wennen dat verandering de enige constante factor is en de generatie die in deze wetenschap opgroeit.

Doomscenario wordt droomscenario

Dat is een mooi landschap niet waar? Een snel veranderende omgeving met generaties die anders naar de wereld kijken. We duiden ze aan met lettertjes: generatie X, Y, enzovoorts. Onheilsprofeten zien grote problemen. Een nieuwe generatie die ‘niet hard wil werken’ en een gefragmenteerde vraag naar arbeid. U moet het maar eens Googelen: fragmentatie van de arbeidsmarkt. Dat levert niet veel goeds op. Van gedwongen verzelfstandiging van lager opgeleiden tot en met woorden als ‘moreel verval’.

Lef

Toch zie ik vooral kansen! Ik zie een nieuwe creatieve generatie die op een groot aantal vlakken sneller zal gaan dan de onze. En dan bedoel ik niet de digitale component. Ze hebben lef, combineren dingen die wij nooit gecombineerd hebben, hechten minder aan zekerheid, managen hun energie beter. Ze wegen veel zorgvuldiger af of een werkrelatie in evenwicht is, waarbij ontwikkeling voorop staat. En het allergrootste verschil is dat ze delen!

Delen is het nieuwe hebben

Delen is een allesbehalve nieuwe uitvinding. Mensen lenen al sinds mensenheugenis spullen aan elkaar. Vroeger misschien ezels in plaats van auto’s, maar het principe van delen is hetzelfde. Toch wordt de deeleconomie gezien als dé innovatie van de markt. Misschien wel omdat het de nieuwe generatie zo gemakkelijk afgaat.

Delen zorgt er ook voor dat je sneller kunt ontwikkelen en efficiënter en effectiever kunt werken. Dit is het moment dat de X’ers zich van de Y’ers onderscheiden. Vorig jaar zag ik in Silicon Valley een bedrijf dat daar fantastisch op inspeelt. Kaggle zet algoritmes uit in een community van data scientists en aanverwante wetenschappers. Het beste algoritme wint prijzengeld. Zo zag ik bijvoorbeeld dat veertig jaar onderzoek van de NASA in precies één week werd verpletterd. Vervolgens ontstond er na tien weken een algoritme, voor voorspelling van zwarte materie in de ruimte, dat 300% nauwkeuriger is. Tja, die nieuwe generatie: de ultieme flexibiliteit. Dit is deel een in een serie columns over fragmentatie van de arbeidsmarkt.

 

Sonja Schasfoort, Vice President USG Professionals

 

Dit is deel één in een serie columns over fragmentatie van de arbeidsmarkt.
Lees alle blogs:

1. Een leven vol banen
2. Stop de war for talent!
3. Halffabricaten werken beter
4. Terug naar de tekentafel

 

Sonja Schasfoort is Vice President van USG Professionals en moeder van twee tienerdochters. Ze deed haar ruime directie- en managementervaring onder meer op bij Exxon en Start People. Haar stijl kenmerkt zich door het stimuleren van creativiteit, initiatief en samenwerking, wars van vooroordelen en conventies. Naast haar functie bij USG Professionals is ze vicevoorzitter van de Nederlandse vereniging van Commissarissen en Directeuren, voorzitter van de stichting LOF en mentor bij Future Ideas.

Delen:



x

Meld je aan voor de maandelijkse nieuwsbrief

Blijf up-to-date met het laatste nieuws over de inzet van expertise. Vul hier uw e-mailadres in.